De zaak betreft drie taxatierapporten van woningen, waarvan twee opgesteld in het kader van bijzonder beheer. De klacht houdt in dat de rapporten niet voldoen aan de eisen van zorgvuldigheid, transparantie en vakbekwaamheid. Volgens de toezichthouder zijn onder meer de onderbouwing van de marktwaarde in verhuurde staat en de kwalitatieve analyse onvoldoende navolgbaar, is de plausibiliteitsverklaring onvolledig, ontbreken meetgegevens en zijn opdrachtvoorwaarden niet tijdig en volledig vastgelegd. Hierdoor zouden de rapporten onvoldoende inzicht bieden in de waardebepaling.

De taxateur betwist de verwijten en stelt dat hij zijn werkzaamheden naar eer en geweten uitvoert. Hij stelt dat in het verslag zaken staan die sterk uit hun verband zijn gehaald. Daarnaast wijst hij op het feit dat hij al jaren zonder discussie taxaties uitvoert met betrekking tot bijzonder beheer. Volgens hem zijn eventuele tekortkomingen het gevolg van verschillen in interpretatie en niet van onzorgvuldig handelen.

Het tuchtcollege stelt vast dat de taxateur bij de waardering gebruik heeft gemaakt van beschikbare referentietransacties en deze, mede gezien de beperkte beschikbaarheid van geschikte vergelijkingsobjecten, voldoende heeft toegelicht. Het college oordeelt dat de keuze en analyse van referenties tot de professionele beoordelingsruimte van de taxateur behoren en dat deze in dit geval toereikend zijn gemotiveerd. Ten aanzien van de plausibiliteitsverklaring oordeelt het tuchtcollege dat weliswaar enkele elementen ontbreken, maar dat dit niet zodanig is dat de taxateur hiervan een tuchtrechtelijk verwijt kan worden gemaakt. Ook met betrekking tot de meetgegevens en de opdrachtvoorwaarden stelt het tuchtcollege vast dat de verwijten onvoldoende zijn onderbouwd of dat de vastgestelde onvolkomenheden niet tuchtrechtelijk verwijtbaar zijn.

Het tuchtcollege verklaart de klacht in al haar onderdelen ongegrond en legt geen maatregel op.