Klaagster is eigenaar van een woning. Eén van haar zoons heeft een voorkeursrecht van koop tegen de actuele waarde. Er is een geschil ontstaan over deze (actuele) marktwaarde. In de tuin van de woning is een Japanse Duizendknoop plant geconstateerd. In het taxatierapport van verweerder, in opdracht van de zoon, is vermeld dat bij de waardebepaling geen rekening is gehouden met de aanwezigheid van de Japanse Duizendknoop plant. In diens taxatierapport is wel een foto opgenomen waarop de Japanse Duizendknoop plant duidelijk zichtbaar is. Hij heeft tevens aanwezigheid van de plant in het rapport genoemd, maar met de verkeerde naam (‘Japanse Duizendpoot’) aangeduid.

Klaagster stelt dat de beklaagde taxateur hierdoor onvoldoende rekening heeft gehouden met de aanwezigheid van deze invasieve plant en dat er twee waardebepalingen hadden moeten worden opgenomen: met en zonder rekening te houden met de aanwezigheid van de Japanse Duizendknoop plant. Nu de taxateur dat niet heeft gedaan, heeft hij volgens klaagster onjuist gehandeld.

De taxateur heeft gereageerd op de klacht. Hij heeft de woning en omgeving opgenomen en geïnspecteerd. De verkopend makelaar heeft hem gewezen op de aanwezigheid van de Japanse duizendknoop in de tuin. Hij heeft zijn bevindingen verwerkt in een taxatierapport. Onder ‘E. Waardering van het taxatierapport’ is onder meer vermeld dat een ingrijpende verbouwing nodig is om de woning te laten voldoen aan de huidige eisen en maatstaven. Ook is vermeld dat de tuin en het zwembad behoorlijk zijn verwaarloosd. De taxateur heeft tevens vermeld dat de Japanse Duizendknoop in de tuin aanwezig is. In het rapport staat: “De kosten voor het verwijderen van de Japanse Duizendpoot zijn niet meegenomen in deze taxatie”. Bovendien heeft de taxateur de aanwezigheid van de Japanse Duizendknoop opnieuw expliciet benoemd bij de opsomming van de sterke en zwakke punten van de woning. Tenslotte heeft de taxateur, als onderdeel van de visuele documentatie bij het taxatierapport, een foto van de bewuste plant opgenomen.

Ten aanzien van twee afzonderlijke waardebepalingen wijst de taxateur erop dat zijn opdrachtgever hem verzocht heeft de marktwaarde te bepalen ten behoeve van een voorgenomen aankoopbeslissing. Er is hem niet verzocht om meerdere waardebepalingen vast te stellen.

Nu de taxateur niet beschikte over een offerte of een concrete kostenspecificatie met betrekking tot de bestrijding, was het voor hem niet mogelijk om deze kosten op verantwoorde wijze in de taxatie te betrekken. Om die reden heeft de taxateur in het taxatierapport vermeld dat de kosten van het verwijderen van de Japanse duizendknoop niet zijn meegenomen in de vastgestelde marktwaarde.

Het tuchtcollege overweegt dat de taxateur de woning heeft opgenomen, zijn bevindingen heeft verwerkt in een volledig taxatierapport en de marktwaarde heeft bepaald, waarbij die waarde deugdelijk is onderbouwd. Hierbij heeft hij de aanwezigheid van de Japanse Duizendknoop in het taxatierapport op meerdere plaatsen benoemd en heeft daarbij aangegeven geen rekening te hebben gehouden met kosten die mogelijk met de verwijdering van de duizendknoop gemoeid zullen zijn. De taxateur heeft er in het kader van zijn verweer op gewezen dat hij niet beschikte over een offerte of een andere betrouwbare inschatting van deze kosten.

Het tuchtcollege stelt op grond hiervan vast dat de taxateur de aanwezigheid van de invasieve plant heeft benoemd en hij heeft expliciet aangegeven dat geen rekening is gehouden met de eventuele kosten van verwijdering. Dat sprake is van de aanwezigheid van de Japanse Duizendknoop en dat aan de verwijdering ervan kosten verbonden kunnen zijn, is voor degenen die kennisnemen van het taxatierapport dan ook voldoende kenbaar.

Het tuchtcollege constateert dat tijdens de hoorzitting is gebleken dat partijen het erover eens zijn dat er diverse methoden bestaan voor het verwijderen van de plant en dat de aan die methoden verbonden kosten sterk uiteen kunnen lopen. 

Dat de taxateur de plant in het taxatierapport aangeduid heeft als Japanse ‘Duizendpoot’ beschouwt het tuchtcollege als een kennelijke verschrijving, een slordigheid die niet tuchtrechtelijk verwijtbaar is. Dat geldt in dit geval ook, onder meer omdat uit de context duidelijk blijkt dat het gaat om een plant in de tuin, waarvan eveneens een foto opgenomen is.

Het tuchtcollege overweegt omtrent de twee waarden dat een taxateur verplicht is bij een taxatie het object te waarderen in de staat waarin het zich bevindt. Dat heeft de taxateur in dit geval gedaan. Hier heeft de opdrachtgever – niet zijnde klaagster – de taxateur opgedragen om de marktwaarde van de woning te bepalen. Het is aan de opdrachtgever en de taxateur om onderling te bepalen welke opdracht passend is in de gegeven omstandigheden. Dit volgt uit artikel 12 van het Reglement Gedrags- en Beroepsregels.

Gezien het voorgaande concludeert het tuchtcollege dat de klacht ongegrond is.