De klacht betreft een geschil over de taxatie van een woning vanwege een echtscheiding. Klager liet een taxatie uitvoeren door een taxateur die in een (gevalideerde) taxatie tot een marktwaarde van € 700.000 komt. De ex-partner schakelt de taxateur in voor een tweede taxatie. Dit tweede taxatierapport wordt aangeboden aan het NWWI, maar niet gevalideerd wegens een grote afwijking ten opzichte van het eerdere rapport. Dit tweede taxatierapport is dan ook niet definitief geworden.

Vervolgens ontvangt klager een brief van de tweede taxateur waaruit blijkt dat deze de woning op € 855.000 heeft gewaardeerd. Volgens klager is hiermee sprake van een verkort rapport, wat tegen de regels is. Ook ziet klager andere tekortkomingen. Klager stelt daarnaast dat de handelswijze grote negatieve gevolgen heeft gehad.

De taxateur stelt dat zij geen taxatierapport heeft opgesteld, maar slechts op verzoek van haar opdrachtgever schriftelijk haar bevindingen heeft samengevat.

Het tuchtcollege oordeelt dat taxateur met haar brief feitelijk een waardeverklaring heeft afgegeven door zonder onderbouwing een marktwaarde te noemen. Zij heeft geen disclaimer opgenomen en moet hebben beseft dat haar schrijven gebruikt zou worden in een juridische procedure. Waardeverklaringen zijn volgens de NRVT-regelgeving niet toegestaan. Door onvoldoende zorgvuldigheid te betrachten, met name gezien de context van een echtscheiding met tegengestelde belangen, heeft taxateur tuchtrechtelijk verwijtbaar gehandeld. De klacht is gegrond en er wordt een berisping opgelegd.